BADANIE ODPORNOŚCI NA ŚCIERANIE POSADZEK PRZEMYSŁOWYCH

1 lutego 2018

Wymagania stawiane posadzkom przemysłowym

Posadzki przemysłowe narażone są na różnorakie obciążenia (statyczne, dynamiczne, chemiczne czy nawet termiczne), dlatego też odporność na ścieranie jest jednym z istotniejszych parametrów dotyczących posadzek przemysłowych. Im wyższa odporność na ścieranie, tym bardziej odporna jest posadzka. Ścieranie definiowane jest jako niszczenie warstwy wierzchniej, na wskutek poruszających się względem siebie płaszczyzn. Odporność na ścieranie określana jest poprzez eksperymenty doświadczalne. Najbardziej znanymi metodami pomiaru odporności na ścieranie są metoda BCA oraz metoda Boehmego.

Metoda BCA

Metoda BCA polega na poddaniu posadzki obciążeniom symulującym ruch twardych kół po jej powierzchni. Mechanizm w jaki posadzka ulega zniszczeniu jest możliwie jak najbardziej zbliżony do rzeczywistych obciążeń występujących podczas użytkowania posadzki przemysłowej. Badanie polega na ruchu trzech kół po powierzchni posadzki przemysłowej. Koła wirują po powierzchni z prędkością 180 obrotów na minutę. Jeden cykl badawczy to 2850 obrotów (co symuluje zużycie posadzki przemysłowej po 25 latach jej użytkowania). Po zakończeniu cyklu, na powierzchni posadzki przemysłowej widoczny jest okrągły ślad. Następnie za pomocą mikrometru mierzy się głębokość powstałego wgłębienia w ośmiu punktach na jego obwodzie. Wynik pomiaru w konkretnym punkcie jest liczony jako różnica odczytu przed i po pomiarze. Końcowy wynik w danym punkcie stanowi średnią arytmetyczną z ośmiu pomiarów.

Metoda Boehmego

Metoda Boehmego polega na wycięciu próbek betonowych z posadzki przemysłowej. Następnie próbki po odpowiednim przygotowaniu są poddawane analizie w laboratorium. Próbkę badawczą dociska się do tarczy ściernej, na której umieszczone zostało ścierniwo (najczęściej korund). Tarcza wykonuje daną ilość obrotów, na skutek czego powstaje ubytek w objętości próbki badanej. Aby zrealizować taki eksperyment należy przygotować co najmniej sześć próbek prostopadłościennych o kwadratowej podstawie. Próbki suszy się do uzyskania suchej masy, następnie określa się ich wymiary i masę. Kolejnym krokiem jest przygotowanie w odpowiedni sposób toru- poprzez umieszczenie na jego powierzchni porcji korundu (około 20g). Próbkę umieszczamy w uchwycie i dociskamy osiowo siłą około 294 N. Podczas badania próbkę poddaje się 16 cyklom ścierania-każdy z tych cykli składa się z 22 obrotów. Ważne aby po każdym zakończonym cyklu uprzątnąć tarcze i nasypać ponownie korund, a próbkę obrócić o 90 stopni. Po zakończonym eksperymencie dokonuje się porównania zmiany wysokości próbki (wynik podawany w mm) oraz zmiany objętości próbki (wynik podawany w mm3).

Parametry posadzek utwardzonych powierzchniowo produktami Sicon

Obecnie większą popularnością cieszy się metoda BCA. Przewaga tej metody polega na dokonywaniu pomiarów bezpośrednio na powierzchni posadzki przemysłowej. W przeciwieństwie do metody Boehmego, metoda ta nie wymaga przygotowania próbek i ich analizy w laboratorium, co za tym idzie skraca się znacznie czas oceny parametrów posadzki.

Tabela 1. Klasy ścieralności betonu.

Klasa odporności na ścieranie BCA

Warunki użytkowania

Typowe zastosowanie

AR0,5 Ekstremalnie wysoka odporność na ścieranie. Miejsca przeładunku i inne miejsca szczególnie narażone na uszkodzenia.
AR1 Bardzo wysoka odporność na ścieranie. Obiekty produkcyjne, magazyny, hale logistyczne.
AR2 Wysoka odporność na ścieranie. Hale produkcyjne, zaplecza obiektów handlowych.
AR3 Średnia odporność na ścieranie. Magazyny i hale przemysłu lekkiego.
AR4 Średnia odporność na ścieranie. Mało obciążone obiekty produkcyjne, magazynowe, handlowe.